Seurte da ‘nt la dròga: nen na ròba da tuti, pròpi pròpi marì 'd fé!

Ghitin a l'é ant la cusin-a, setà a la tàula granda, con la testa ciapà 'nt le man e i gomi posà an sël mantì dël disné, nen tut dësprontà, quatr piat spatarà an sla tàula e dontré mosche mòle ch'a svolato lòfie e 's pòso an sle fërvaje dël pan. Da lì a un pòch, a sent la machina 'd Censo ch'a branda ant la cort, ch’as dësmòrta e chiel ch'a cala giù adasiòt.
Sinch dì d'astinensa, sinch dì da dësmentié; an prinsipi a j'era stà chila ch'a l'ava pijà l'ocasion per pianté lì, për dì basta na vòta për tute. A l'ava dije a so òm: «Pijoma la bala al sàut, e provoma a arsiste, a sté sensa, bòja sassin! Na mìa cusin-a d'Ast, chila a l'ha riessù, con un pòch ëd sacrifissi, e a l'ha fass giuté da un médich» . Ma peuj le ròbe a son nen stà bel fé parej come dilo: al second dì Ghitin a vindolava për la ca, spària coma na patagna, gnun-e veuje 'd mangé, sensa gnente, gnente ch'ai faissa gòj: lese, scrive na litra a cheidun, fé 'n pò 'd macramé col crochèt: gnente ch'ai faissa dësmentié “lolà”. A la fin dël dì ch'a fava sinch, a l'ava pi nen podù ten-i, e a na bela mira l'ava mandà so Censo “lagiù” andoa ch'a vendo “cola ròba là”.
E adess chiel a j’era lì, dré dl'uss, e 'l cheur 'd Ghitin a tontonava già come 'n testa càuda, e 'l calor dl'emossion ai fava virolé 'l sangh ant la facia e ant le man, che già da la matin a l'avo ciapò un tramolin nervos.
Censo a intra: «As-tu catala?», « Sé, a l'é sì ant ël pachèt. A l'han dime che s’i riess nen a fela marcé, a-i ven un técnich specialisà a pòsta da Turin, ma che adessa a l'han tant tant travaj e che a vanta avèj passiensa ancò dontré dì».
A l'é parèj che Ghitin a l'ha përdù la bon-a ocasion dë sté sensa television, e da sì a dontré dì a sarà torna colegà con ël decòder, sintonisà ansima a Tele Tavanada Internescional, fasand bin atension a paghé tute le tasse a la Rai che a ciapa sò sòld për paghé tante bele balarin-e mese patanùe, e quatr fafioché che a fan passé 'l temp (sempre pì strèit) antrames a na reclam ëd matarass e un telegiornal con le fòto dla gent sbugià da la guèra che puntualment a rivo ansima a sua tàula a l'ora 'd disné e sin-a. Passiensa, vah.
 
Trìfole e tartifle
 
Ant ij temp andré, le patate a j'ero nen an Europa: a son stà portà da un piemontèis ch'as ciamava Cristòfo Colomb, originari ëd Cuccri ant ël Monfrà. A j'ero mach le trìfole, ant ij camp che as ciamavo cò “Tartifle”. Quandi che ij piemontèis a l'han vist rivé le patate, a l'han batzaje “trifole piantà”, opurament “tartifle piantà”, për deje un nòm similar a un frut ch'a esistiva già an soa tèra; a l'é për lòn che tanta gent an Piemont a ciama tartifle le patate. Ij fransèis, a coi temp là, a l'avo batzaje “pom de terre”: ij pom dla tèra!
 
Fantassiensa albèisa
 
Provoma a pensé se a-i fussa nen staje la television: an cors Piave a Nalba, a eut e mesa dla sèira: un bocc d'òmini sota un lampion ch'a ciaciaro (taca e branca le stesse bale dla television...); quatr fomne an sël pian ëd mes dle scale dël “condominio”, ch'as la conto e che a l'han già lesije ra vita a costì e col là; le maraje ant la cort ch'a gieugo prima dë ‘ndé a deurme, dnans ch'a fassa neut, j'òsto ch'a travajo, la gent ch'as parla! Cost a l'é pròpi un mond ëd fantassiensa!
Adess i l'oma da sté anformà, da savèj tuti jë Tzonami ch'a-i é ant ël mond, sempre che a-i ven-a nen n'uragan an Merica, na ròba bon ben amportanta për la nòstra vita.