«Brassabòsch» ëd Nino Costa

g.t.
[Giovanni Tesio?] dal Vënner ëd la Stampa dël 28 ëd mars dël 2008
 
A son
otanta. Otantagn ch'a l’é surtije «Brassabòsch» ëd Nino Costa, sò ters lìber,
apres a «Mamina» e a «Sal e peiver», ël prim ch'a marca la fòrsa poetica d'un
poeta meno «birichin».
I
l'hai piàit an man ël lìber ant l'edission cudija da Andrea e Vannucci Viglongo,
che 'd Costa a son stàit e (grassie a Vannucci e a Franca) a son ancora,
j'editor, coj ch'a l'han giutà a fene 'l poeta pì piemontèis dël nòst Neuvsent.
A smija bin ch'a sia na question ëd veciaja, ma passand j'ane mi, për Costa,
pudrìa dì lòn che Riccardo Massano a l'avìria dit 'n bel pò d'ane fa. Che un a
finiss për capì che se Pacòt a l’é nà për la poesìa pì litrà, Costa a l’é nà për
un sentiment ëd poesìa-vita. Ch'a fa tuta la diferensa. Conbin
che peuj, se vardoma drinta le còse, la diferensa tra ij doi a sia pì 'n pont
che na division.
As
sent bin e soens che Pacòt a l'ha pijà da Costa pì che 'n ghëddo e na manera, e
che Costa për sò cont a l’é 'n poeta motobin pì vaire e fin (e fons e dramàtich)
ëd lòn che soa sërnìa 'd semplicità a peul a tuta prima fé pensé. A fa fin-a
comossion ël pensé che «Brassabòsch» Costa a l'era stampas-lo a soe spèise. A
sucedìa (a suced). A lese «Brassabòsch» ancheuj a distansa d'otantagn a-i é da
pijesse sò gust e sò sust. Gust (e sust) ëd composissìon generose (ch'a van da
«Canaveis» a «Monfrà» a «Acque 'd Piemont»), ma 'dcò 'd quàder malissios («Ël
lobiòt», «La datilògrafa»), për nen dì dl'aria 'd famija ch'a da 'd son nen pòch
sutij, e 'd cola siensa dla vita ambrojà da dësdavané come na marela.
Sensa
conté, miraco, che «Brassabòsch» a l’é 'l lìber ëd «Nivole». Ël lìber dle nivole
ch'a van e ch'an parlo dij seugn ëd poesìa: «Quand ch'a-i rivrà l'ora pì granda:
l'ultima,/ e ch'am ciamran lòn ch'i l'hai fait ëd bel\ mi risponderai ch'i l'hai
goardà le nivole». Le nivole, pròpe le nivole, cole «ch'a van...travers al cel».